Kościół par. p.w. św. Marii Magdaleny w Radomsku

Data jego postania nie jest ustalona. Początków należy szukać w pierwszych latach XVII w. przed 1613 r.

Kościół powstał na miejscu dawnego cmentarza i pełnił rolę kaplicy cmentarnej. Najstarszą jego część stanowi prezbiterium pochodzące prawdopodobnie z XVII wieku. Właściwy kościół drewniany wystawiony został w 1789 roku staraniem biskupa Ignacego Kozierowskiego. W okresie wojen napoleońskich budynek pełnił funkcję magazynu krawieckiego i stajni. W 1854 r. został wyremontowany, a od 1939 r. stał się kościołem parafialnym.

Ołtarz główny z 1789 r. późnobarokowy. Wykonany jest z drewna, posiada złocenia i polichromie.

W jego centralnej części znajduje się obraz olejny na płótnie przedstawiający św. Marię Magdalenę. Pochodzi on z II połowy XIX w. (akademizm).

Dwa ołtarze boczne, również późnobarokowe, drewniane, ze złoceniami i polichromowane. W jednym z nich znajdują się obrazy olejne na płótnie - Matki Boskiej Bolesnej  i św. Wojciecha (oba późny barok, po 1789 r.) W drugim ołtarzu znajduję się również dwa obrazy – neobarokowy z 1855 r. Wskrzeszenie Piotrowina oraz późnobarokowy św. Apostoła Tomasza.

Ciekawym elementem wyposażenia kościoła jest drewniana złocona i polichromowana ambona w stylu baroku ludowego, wykonana po 1789 r.

Obok kościoła stoi drewniana, modrzewiowa dzwonnica. Powstała ona prawdopodobnie pod koniec XVIII w. Ma konstrukcję słupową, kryta jest gontem.

W czasie II Wojny Światowej,  wraz z rozwojem działań wojennych Niemcy konfiskowali dzwony, które po przetopieniu miały stanowić surowiec dla gospodarki hitlerowskiej. Tak również było w 1941 r. w Radomsku, gdzie skonfiskowano dzwony z kościołów św. Marii Magdaleny i św. Lamberta.

‍