Tablica poświęcona Halinie Konopackiej

Mimo, iż swą karierę sportową rozpoczęła jako narciarka, największe sukcesy osiągnęła jako lekkoatletka.
W ciągu zaledwie siedmiu lat kariery sportowej (1924–1931) Halina Konopacka zdobyła złoty medal olimpijski w rzucie dyskiem podczas igrzysk w Amsterdamie w 1928 roku oraz dwukrotnie zwyciężyła na Światowych Igrzyskach Kobiet – w Göteborgu (1926) i Pradze (1930). Siedem razy ustanawiała rekord świata, aż 56 razy poprawiała rekord Polski, a 26-krotnie zdobywała tytuł mistrzyni Polski w różnych konkurencjach lekkoatletycznych. Siedmiokrotnie wywalczyła również tytuł wicemistrzyni Polski.
Była działaczką struktur sportowych, zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowych.
Sport nie był jej jedyną pasją. Pisała poezję, w 1929 r. ukazał się jej debiutancki tomik wierszy "Któregoś dnia". Malowała obrazy, głównie martwe natury, kwiaty (m.in. anemony, floksy, nagietki) oraz pejzaże.
‍
Po wybuchu wojny w 1939 r. towarzyszyła mężowi Ignacemu Matuszewskiemu przy ewakuacji złota Banku Polskiego – kierowała jednym z czterdziestu autobusów transportujących kruszec.
Po zajęciu Francji przez Niemców, wyemigrowała wraz z mężem do USA. Zmarła w wieku 89 lat 29 stycznia 1989 r. w Daytona Beach na Florydzie. Prochy jej sprowadzono do Polski i złożono w grobie rodzinnym na Cmentarzu Bródnowskim.
‍

Halina Konopacka w latach 20. XX wieku przyjeżdżała do Przedborza, gdzie mieszkał brat jej ojca - Karol Konopacki. Jak głosi napis na pamiątkowej tablicy "To stąd wybiegała na pobliskie pola i łąki ćwiczyć rzut dyskiem".